İnsanoğlu değişime karşı hep bir direnç gösterir. Hangi konuda olursa olsun yeni bir şeye karşı hep “acaba”larla yaklaşır. Hatta çoğu kişi, hayatını kolaylaştıracak bir yeniliğe ulaşma zahmetine girmemek için, “Aman şimdiye kadar yoktu da yaşamıyor muyduk neme lazım” der çıkar işin içinden. Özellikle de günümüzde kırk yaşın üzerindekilerde teknolojiye ayak uydurma noktasında böyle bir tavır mevcut.

Ben de bu ay teknoloji ile arası pek iyi olmayanların yaşadığı “sıkıntılardan” bahsetmek istedim.

Beş defa çaldıktan sonra açılan telefonlar

Bir cep telefonunu arıyorsunuz, beş defa çalıyor ve açılmıyor. Bu bilgi ile cep telefonunun sahibi hakkında fikir yürütün derlerse, yorumunuz ne olur?

Yaptığım incelemelerde telefonunu beş ve daha fazla çaldırma üzerine açanları iki gruba ayırabiliyoruz. Birincisi bayanlar: Çantada arama, bulamama, çantayı baş aşağıya boca etme, sonra “hıh buradaymış” diyerek sevinme ve sonuç olarak “alo”!

İkinci grupta ise orta yaş üzeri telefon kullanıcıları bulunuyor. Hatta orta yaş üstü ve bayan olma özelliği bir araya geldiğinde telefonun on defaya kadar çalıp açılması normal karşılanıyor.

Neden mi? Bütün suç telefonların. Cep telefonları kimin aradığını ekranda göstermese hiç sorun kalmayacak. Olay aynen şöyle gelişiyor:

Amcanın telefonu çalıyor. Hemen yakın gözlüğe doğru atağa kalkılıyor. Bir koşturmaca, bağırış çağırış. “Gözlüğüm nerdeee?” nidaları duvarlarda yankılanıyor. Birisi de çıkıp, “Amca gözlükle konuşulmuyor” demiyor. Neyse, sonunda gözlük bulunuyor. Gözler kısılarak ve uzunca bir süre telefonun ekranına bakılıyor. “Haa kardeşim arıyor hayırdır inşallah ne diyecek acaba?” gibilerinden aranan ile ilgili yorum yapılıyor ve… O da ne! Arayan dayanamıyor ve kapatıyor.

Bunun üzerine arayan geri aranıyor amca tarafından ve görüşme sağlanıyor.

Dikkat edin orta yaş üstü cep telefonu kullananların faturalarına, hep kabarıktır. Bu yüzden işte! Hiç kimse onları aramayı başaramıyor ki, hep onlar arıyor.

Telefonun iki kez çalması meselesi

Başka bir davranış biçimi ev telefonları ile ilgi. Telefon çalar yanına gidilir el ahizenin üzerine konur ve bir kez daha çalması beklenir. Niye öyle yapılır bilinmez. Telefonun sesi çok mu sevilir de ondan yapılır acaba? Nasıl bir psikoloji olduğu anlaşılabilir bir durum değildir.

Faturasız iletişim

Diğer bir sıkıntı ise bağırarak konuşmak. Gerçi bu genel bir problem. Ama orta yaş üstünde biraz daha fazla. Birilerinin, telefonun sesinin az gelmesinin konuşanın sesinin de karşı tarafa az gideceği anlamına gelmediğini anlatması gerek. Biraz daha gayret etseler telefona ihtiyaç kalmadan muhataplarına seslerini ulaştıracaklar. Yoksa amaç bu mu? Faturasız iletişim.

Bulaşık makinesi ve ev hanımlığı

Tabii bir de hanımların mutfak teknolojisi konusunda ilginç alışkanlıkları var. Bu alışkanlıkların en çok temayüz ettiği yer ise bulaşık makineleri. Niye bulaşık makinesi alınır? Evin hanımı yorulmasın, ayakta iki saat bulaşıklarla uğraşıp belini ağrıtmasın diye… Fakat maalesef bu amaç gerçekleşemez. Mesela, benim saygıdeğer teyzem, halam, anneannem, babaannem kesinlikle bulaşık makinesine güvenmez. İçerisinde sadece karpuz yenmiş tabakları bile önce su ile akıtır öyle koyar. “Ne de olsa makine neme lazım” diye düşünüp pek güvenmiyorlar herhalde. Belki de makinenin ev hanımlığını ellerinden almasından korkuyorlardır. Kim bilir?

Otobüsten uçağa geçiş dönemi

Son zamanlarda uçakların ucuzlaması neticesinde artık herkes uçağı tercih ediyor. Tabi yılların verdiği otobüs alışkanlıklarımızı kolayca bırakamıyoruz. Mesela hiç unutamam bir teyzemiz uçak havalanırken aşağıdakilere camdan el sallamıştı. Gerçekten aşağıdakilerin gördüklerini sanmış mıydı bilemem ama çok sevimli bir görüntü çıkmıştı.

“Oğlum sizde arama motoru bulunur mu?”

Yaşlı bir amca torununun ısrarı üzerine mi yoksa başka bir ihtiyaçtan mı bilemiyorum, bir bilgisayarcıya girmiş. Ne sanıyorsa artık arama motorunu… “Sizde arama motoru var mı?” diye sormuş. İşin daha ilginci, o sırada bilgisayarcı dükkanda yokmuş. Dükkanı bilgisayarcının yan komşusu bakkal idare ediyormuş. Bakkal amca da “belki bulurum umuduyla” tüm dükkânı talan etmiş arama motorunu bulabilmek için. Sonra akıl etmiş de dükkân sahibine telefon açmış sormuş, “Senin dükkanda arama motoru var mı?” diye. Ama ne mümkün cevap almak! Dükkân sahibi gülmekten bir şey konuşamamış ki. Bakkal amca da sinirlenmiş telefonu kapamış. Gelen müşteri amcayı da kovmuş.

Bayram namazında Tarkan dinletisi

Bir bayram arifesinde amcamız, sabah dinleyeceği bayram namazı vaazını, daha sonra da dinlemek için kaydetmek istemiş ve torununa kendisine yardım etmesini söylemiş. Teyp ile vaazı kayıt edecek. Torundan gerekli bilgilendirmeyi aldıktan sonra torunun artık dinlemediği bir kaseti de içine koyup elde koca teyp ile caminin yolunu tutmuş. Hoca konuşmaya tam başlayacakken, amca teybin kayıt yerine “play” tuşuna basmasın mı? Camiyi son ses Tarkan inletmesin mi? Hoca bir o yana bir bu yana boynunu büküyor. Ne yapacağını da bilemiyor. Cemaatten “Ne oluyoruz yahu” sesleri yükseliyor. Amca kıpkırmızı yerin dibinde…

Babaannemin fatihaları

İlkokuldayken Commodore 64 bilgisayarımla sık sık "Ghost'n Goblins" oyununu oynardım. Oyunun amacı, mezarlıkta dolaşırken birdenbire dirilen ölüleri tekrar öldürmekti. Ben heyecanla oyunu oynarken babaannem de arkamdan beni izler, hiç durmadan mırıl mırıl Fatiha suresini okurdu. ''Babaanne onlar gâvur, anlamazlar'' deyince de sinirlenip terlikle kovalardı.

Babaannem, demişken bir başka hatıra aklıma geldi. Babaannem gelişmiş teknolojiye ayak uydurmakta epey zorlanıyor. Buna en güzel örnek evimi aradığında telesekretere bıraktığı not: "Babaannesi aradı dersiniz."